Μ’ έκλεισες μέσα στο χώμα κι είπες: “Αν το μπορείς και το ποθώ, έβγα! Έβγα κι αντάμωσέ με!”
Μήτε τριχιά, μήτε γνώση. Μον΄ μια ψυχή. Κι αυτή αγνή κι αδύναμη στο τσόφλι της. Μον’ αυτά μου ΄δωκες.
Και να! Το τσόφλι μου θρουβαλιάζοντας, ανασηκώνομαι λεύτερος. Με τα τσίνουρα καθάρια πια από λιθαράκια κι αμμούδα, το θάμπος σου με θάρρος ατενίζω.
Έρχομαι πάνω στην αιχμηρή πλώρη του κύματος…
Έρχομαι κει πάνω στους αιθέριους ελαιώνες της Σκόπελος να σ’ ανταμώσω με αέρινο πλεούμενο, πλεγμένο από αφρό και σύννεφο. Με την νοστιμιά του λεμονιού στα πράσινα. Τέλεια καθάριος από τα τρίμματα της φύτεψής μου.
.
Χαίρου, ώ χαίρου για δεν σε ντρόπιασα, πιότερο τίμιος από πρώτα.
Ώ, Ήλιε! Ώ, Ήλιε! Θε να παίζουμε πάλι μαζί στην Αυλή του Πελάγους!
Μουσική: Yannis Saoulis
Παραγωγή, Ενορχήστρωση, Εκτέλεση: Γιάννης Σαούλης
